فکر می‌کردم تضاد انتخاب و وظيفه آنقدر واضح باشد که کسی در آن شک نکند. ولی دوستی پای يادداشت «انتخاب قانون‌گذار يا ...؟» کامنتی گذاشته و همان حرف‌های صدا و سيما و مسؤولين حکومتی را تکرار کرده که تصور می‌کنند مشروعيتشان فقط از طريق انتخابات و حضور گسترده مردم ثابت می‌شود و با هر ترفندی بدنبال جلب رأی هستند.
اينکه کسی بدون هيچ تفکری بی‌کم و کاست تبليغات حکومت را بپذيرد قابل درک است؛ چون در واقع کاربرد رسانه‌ها جاانداختن نظرات حکومت بين مردم است. برعکس اين دوست که فکر می‌کنند از جامعه ايران شناختی ندارم، اتفاقاً افراد زيادی را می‌شناسم که با همين شعار وظيفه شرعی و ملی به پای صندوق رأی می‌روند. ولی مسأله اصلی اينجاست که همان شرع بارها تاکيد کرده سخنی را بدون تفکر نپذيريم. کافيست کمی به معنی اين عبارت توجه کنيد. يکی وظيفه است آن يکی انتخاب؛ دو عمل کاملاً متضاد و متناقض. وظيفه بودن شرکت در انتخابات همانقدر بی‌معنی است که بگوييم انتخابی بودن خدمت وظيفه!

اگر از تناقض مفهومی «وظيفه شرعی و ملی شرکت در انتخابات» بگذريم، آنجا جالب می‌شود که همين شعار بعد از روشن شدن ميزان حضور مردم فراموش می‌شود. مسلم است وقتی در تهران (ام‌القری اسلام و پايتخت ايران زمين) طبق اعلام رسمی خود شعاردهندگان، فقط بيست و سه درصد مردم (بالا و پايين و حاشيه‌ی شهر) به وظايف شرعی و ملی خود عمل می‌کنند، ديگر نبايد حرف از امت اسلام زد.
اگر فرض کنيم همه هفتصدهزار نفری که جمعه در انتخابات تهران شرکت کردند، تنها دليلشان وظيفه‌ی شرعی و ملی شرکت بوده، پس بايد نتيجه گرفت بقيه مردم تهران ذره‌ای به شرع و مملکت اهميتی نمی‌دهند؛ چون ساده‌ترين وظايف آن مثل شرکت در انتخابات را انجام نمی‌دهند.

لطفاً اگر من اشتباه می‌کنم به من توضيح دهيد که وقتی همه جا می‌گويند و همه می‌شنوند که شرکت در انتخابات وظيفه است، چرا بيش از هفتاد درصد عاقلان و بالغان تهرانی به اين وظيفه‌ی خطير و الهی‌شان عمل نکردند؟
همه‌ی دو ميليون نفر تهرانی که حق رأی داشتند و رأی ندادند به طور تصادفی هم در دور اول و هم دور دوم، بيمار بودند؟ مشکلات شخصی داشتند!؟ يا عقلشان تشخيص داده شرکت در انتخابات وظيفه‌ی شرعی و ملی نيست و کسانی که اين شعار را می‌دهند به عقل و شعور مردم توهين می‌کنند؟

حرف ما که به گوش شعاردهندگان نمی‌رسد، ولی لااقل شما که همان حرف‌ها را تکرار می‌کنيد لطفاً پاسخ دهيد بهتر نيست بجای چند صد رأيی که با اين شعارها جذب می‌شوند، اينچنين با زير سؤال بردن شرع و ملی‌گرايی مردم که قاعدتاً پشتوانه‌ی حکومت هستند باعث رسوايی حکومت اسلامی نشويد؟

نمی‌دونم با چه رويی سال «نوآوری و شکوفايی» را خدمت دوستان عزيز تبريک بگم. در پايان «سال انسجام اسلامی و اتحاد ملی» و فناوری و آستانه‌ی سال «نوآوری و شکوفايی»، چهار هفته رفتيم مملکت اسلامی، توطئه‌گران استکبار جهانی و در راس اون تهاجم فرهنگی گوگولی مگولی، روزی صد نفر می‌فرسته وبلاگم تا با کامنت‌های نامربوط چهره‌ی جوانان رشيد و برومند ايران اسلامی را خدشه‌دار کنه.
باور کنيد جوانان مملکت اسلامی و به خصوص مردان غيور ما، اينطوری که اينجا کامنت می‌گذارند و اغلب دنبال يافتن شريک جنسی پسر و در بعضی مواقع نادر دختر می‌گردند، نيستند. اينها همش توطئه غربه که می‌خواد سخنان بجا و زیبای رئيس‌جمهور محبوب و مردميمون رو در دانشگاه کلمبيا، نقض کنه. وگرنه اون چند تا جوونی که من تو ايران ديدم يا دنبال کراک بودند يا شيشه. چندتايی هم که وضعشون بهتر بود دنبال گوشی موبايل نوکيا سری N بودند!!!

در برنامه‌های صدا و سيما برای انتخابات مجلس هشتم چند سؤال کليشه‌ای از مردم وجود دارد که تقريباً هيچ کدام از پاسخ‌ها معقول و منطقی به نظر نمی‌رسند.

اصلی‌ترين و معروف‌ترين سؤال همان «چرا در انتخابات شرکت می‌کنيد؟» است و پاسخ هم جز «وظيفه شرعی و ملی بودن شرکت در انتخابات يا مشت محکم بر دهن استکبار»، جمله‌ی ديگری نيست.
اگر انتخاب کردن وظيفه باشد، ديگر انتخاب آگاهانه نيست. در سيستم دموکرات يا ترجمه جديد ايرانی آن؛ مردم سالار دينی، انتخاب نماينده مجلس برگزيدن افراد شايسته‌ی قانون‌گذار با ايده‌های کارا و مفيد است نه وظيفه و تکليف اجباری و نه رينگ بکس.

سؤال جديدی که خبرنگاران صدا و سيما از مردم می‌پرسند «مشخصات يک نماينده» است. حقيقتش تا به حال نشنيدم کسی پاسخ دهد «آشنايی نماينده با قانون» که مهمترين مشخصه‌ی نمايندگان مجلس با وظيفه قانون‌گذاری است.
همين است افرادی برای مجلس انتخاب می‌شوند که چند ماه اول آغاز به کارشان فقط صرف فراگيری قانون اساسی می‌شود، که اغلب هم بی‌نتيجه است. برخلاف تصور اکثریت که شورای نگهبان اغلب ايرادات سياسی و شرعی از قوانين مجلس می‌گيرد، در مجلس هفتم که از لحاظ سياسی با شورای نگهبان هم‌راستا بود، اکثر طرح‌ها و لوايح برگشت داده شده، ايرادات قانونی داشتند که نشان از بی‌توجهی قانون‌گذار به قانون اساسی است.

اگر اين روزها به تبليغات نامزد‌های مجلس دقت کنيد، مخصوصاً در شهر‌های کوچک به وضوح قانون جديد تبليغات انتخاباتی را زير پا می‌گذارند. تراکت‌های عکس‌دار و يا نام کانديدا‌ها در مغازه‌ها و يا بر روی ماشين‌ها نصب است. کاروان‌های تبليغاتی هم بدون هيچ مشکلی در خيابان‌ها و حتی جاده‌های بين شهری در حرکت هستند. تقلب‌های انتخاباتی از جمله خريد و فروش رأی به راحتی در شهر‌های کوچک انجام می‌شود. تمام اينها مواردی است که قانون منع‌شان کرده، وگرنه مواردی چون تخريب رقيب و تهمت‌زنی که جنبه‌ی اخلاقی دارد، کاملاً عادی مخصوصاً توسط صدا و سيما انجام می‌شود.
آيا واقعاً کسانيکه خود در ابتدای کار قانون را زير پا می‌گذارند، می‌توانند قوانين عادلانه و به نفع مردم تصويب کنند؟ حال اينکه التزام عملی تمام اين افراد قانون‌گريز به اسلام و ولايت فقيه با دقت تمام به تائيد رسيده.

در نظام‌های مردم سالار (دموکرات) دينی يا غير دينی، نماينده مجلس هيچگاه خادم يا خدمتگذار مردم نبوده و نمی‌تواند باشد. خدمتگذار مردم شهرداری‌ها و ادارات و بيمارستان‌ها و بانک‌ها و حتی فروشگاه‌ها هستند. نمايندگان مجلس افرادی آشنا به قانون و مشکلات و خواسته‌های مردمند که وظيفه‌شان طرح و تصويب و نظارت بر انجام قوانين منطبق بر نياز‌ها جامعه است. به طور مثال اکثر نمايندگان مجلس آلمان شغل اصلی‌شان وکالت است و با زير و خم قوانين و دفاع از حق موکلانشان کاملاً آشنا هستند.

همانطور که در ابتدا اشاره شد انتخابی که وظيفه و تکليف يا اثبات چيزی باشد، به احتمال زیاد اشتباه خواهد بود. اگر هم انتخاب با شناخت باشد بايد ديد آيا اين شناخت در راستای هدف انتخاب (در اينجا قانون‌گذار) است يا خير.
اگر دلايل و اهداف رأی‌دهندگان در انتخابات جمعه همان است که در مصاحبه‌های صدا و سيما با مردم به نمايش گذاشته می‌شود، ارزش و اعتبار آن به عنوان انتخابات مجلس جداً زير سؤال خواهد رفت و فقط رفراندوم دوباره‌ای خواهد بود برای جمهوری اسلامی ايران.

تأثير وبلاگ‌ها در دنيای ارتباطی و حتی فرهنگی امروز غيرقابل انکار است؛ به همين دليل يکی از دغدغه‌های هميشگی‌ام، گسترش و معرفی وبلاگ‌هاست.

مقدمه
مهرماه سال هشتاد و دو «ليست وبلاگ‌های به روز شده» متولد شد. پس از اينکه تاپ سايت بهترين وبلاگ‌های ايرانی، نتوانست انتظاراتم را برآورده کند، ايده‌ی اين ليست را از «ليست وبلاگ‌های دانشجويان» گرفتم. طرح آن برگرفته از سيستم بلاگرولينگ بود که وبلاگ‌های پينگ شده در صدر ليست قرار می‌گيرند و ديگران از يادداشت جديد در وبلاگ‌ها باخبر می‌شوند.
از آنجا که شناخته شدن اين ليست به نفع وبلاگ‌های عضو است، مهمترين شرط اضافه شدن لينک وبلاگی فعال به اين ليست، قرار دادن لينک ليست در آن وبلاگ است. البته آنها که توانايی اضافه کردن لينک به وبلاگ خود را ندارند يا هيچ لينکی در وبلاگشان نيست، بدون اضافه کردن لينک هم می‌توانند عضو ليست شوند. تعدادی از وبلاگ‌های شناخته شده، مفيد، فعال و قديمی هم هستند که برای غنی‌تر شدن ليست، با صلاحديد خودم يا توصيه ديگران، به ليست اضافه شده‌اند که برخی از آنها هم با بزرگواری به ليست لينک داده‌اند و خوانندگانشان را با وبلاگ‌های کمتر شناخته شده، آشنا می‌کنند.

مشکلات
در دو سال اول فرم ثبت‌نام از طريق ايميل به دستم می‌رسيد، به همين خاطر آمار دقيقی از تعداد وبلاگ‌های ثبت نام کرده در اين دو سال ندارم. به طور متوسط روزانه بيش از پنج وبلاگ ثبت نام می‌کردند که می‌توان گفت در آن دو سال بيش از سه هزار وبلاگ ثبت و بررسی شده‌اند.
از مرداد سال هشتاد و چهار که مشخصات وبلاگ‌های ثبت نام کرده در بانک اطلاعاتی ليست ذخيره شده، تا کنون بيش از چهار هزار وبلاگ ثبت نام کرده‌اند که در مجموع می‌شود حدود هفت هزار وبلاگ که در اين چهار سال و چند ماه مورد بررسی قرار گرفته‌اند. از بين اين تعداد تنها حدود دو هزار و چهارصد وبلاگ به ليست اضافه شده‌اند؛ يعنی پنج هزار نفر بدون توجه به شرايط ليست، فرم ثبت‌نام را برای وبلاگ‌شان پرکرده‌اند. به عبارتی اگر بررسی هر وبلاگ تنها پنج دقيقه زمان ببرد، دست کم بيش از چهارصد ساعت از وقت من بابت بی‌توجهی و کم‌لطفی هموطنانم هدر رفته. اين زمان بدون در نظر گرفتن پاسخ به ايميل‌ها و گاه بحث‌هايی است که با اين عزيزان شده. عده‌ای از اين دوستان آنقدر لطف داشته‌اند که مرا متهم به کلاهبرداری کرده‌اند!!! حتی مواردی بوده که لينک وبلاگی اضافه شده ولی چون بلاگر با وجود بارها توضيح نحوه کارکرد ليست در خود سايت یا کامنت شخصی هنگام اضافه شدن لینکش، توجهی به آنها نداشته يا اين اواخر که بلاگرولينگ به سختی پينگ می‌شود، متهم به دروغگويی و فريب شده‌ام!!! پاسخ توضيحاتم که وقت زيادی می‌گيرد، اغلب فحاشی و حتی تهديد بوده.
در کنار مشکلاتی که افراد بی‌توجه دارند، متأسفانه عده ديگری از دوستان واقعاً کم‌لطف بعد از بررسی وبلاگشان و اضافه شدن لينکشان به ليست، با احساس اينکه خيلی باهوش (!!!) و زرنگ (!!!؟؟؟) هستند، لينک ليست را از وبلاگشان حذف می‌کنند که بی‌نهايت غيرشرافتمندانه است. جالب اينجاست ادعا‌های فرهنگی و اجتماعی و سياسی اغلب اين افراد در وبلاگشان را با تريلی هم نمی‌توان جابجا کرد!
البته بعضی نيز بخاطر عوض کردن قالب يا مشکلات وبلاگشان، لينک ليست را حذف می‌کنند که اين هم نوعی کم‌لطفی است؛ زيرا وقتی در قبال چيزی تعهدی می‌دهيم بايد هميشه به آن پايبند باشيم و هيچگاه آنرا فراموش نکنيم. چه رسد به تعهدی که عام‌المنفعه است و برای شناساندن وبلاگ‌های ديگر.
وجود چنين افراد کم‌لطفی باعث شده هر سال تمام لينک‌ها دوباره بررسی شوند و در صورت حذف لينک ليست، به آنها تذکر می‌دهم. در اين بين وبلاگ‌هايی که ديگر فعال نيستند نيز حذف می‌شوند. خود اين کار حداقل يک هفته تمام وقت من را می‌گيرد.
با توجه به مسؤوليت‌های شغلی و تحصيلی، تنها می‌توانم ساعت‌های استراحتم را به امور ليست بپردازم که معمولاً نيمه شبهاست. از طرفی هزينه‌های اين سايت ماهيانه بيش از پنجاه يورو می‌باشد که در اين چهار سال بدون هيچ چشمداشت و حمايتی، خودم پرداخت کرده‌ام.

با وجود تمام اين سختی‌ها و مشکلات، به خاطر کاربران و وبلاگ‌های ارزشمندی که در ليست هستند، هيچگاه از مسؤوليت اين ليست خسته نشده‌ام و در بهتر شدن آن کوشيده‌ام.

نسخه‌ی جديد
مشکلات چند ماه اخير پينگ بلاگرولينگ، باعث تغييرات زيادی در اين ليست شد.
ابتدا سيستم پينگ يک ايرانی را طراحی کردم.
قدم بعدی استفاده از فيد خروجی وبلاگ‌های عضو بود تا زمان به روزرسانی آنها بدون نياز به پينگ هم مشخص شود. در حال حاضر فيد خروجی ليست، شامل مجموع تمام وبلاگ‌های عضو است که مانند سايت دو در دو می‌تواند مورد استفاده قرار گيرد. مراجعين می‌توانند از ليست سرخط‌ها يا نام وبلاگ‌ها (ليست صورتی) استفاده کنند.
ليست اصلی هم تغييرات عمده‌ای کرده. برای مثال اگر وبلاگی در سيستم پينگ يک ايرانی پينگ شود، بدون توجه به پينگ شدنش در بلاگرولينگ، در اين ليست (آبی) بالا می‌آيد. با نگاه داشتن موس روی هر لينک، تاريخ خورشيدی و ساعت آپديت به وقت ايران نمايش داده می‌شود.
ليست بلاگرولينگ به رنگ سبز کماکان در سايت قرار دارد تا استفاده کنندگان از پينگ شدن در بلاگرولينگ هم مطلع شوند.
برای ارتباط بهتر و بيشتر با اعضاء و کاربران سايت پرسش و پاسخ يک ايرانی هم راه اندازی شده تا با مطرح کردن سؤال‌ها و مشکلات، اطلاعات و راهنمايی‌ها راحت‌تر در اختيار باشد.
امکان انتخاب تعداد لينک‌ها در هر صفحه باعث می‌شود، کاربر به دلخواه و نياز در جريان آخرين به روز رسانی‌ها قرار گيرد. در اصل تعداد کم لينک‌های صفحه، حجم و در نتيجه سرعت باز شدنش را کاهش می‌دهد.
ذخيره تنظيمات کاربر در کوکی، به وی امکان می‌دهد هميشه با مراجعه به صفحه اصلی سايت، ليست و تعداد لينک دلخواهش نمايش داده شود. به طور مثال اگر شما آخرين بار سی سرخط (عنوان) به روز شده را مشاهده کرده باشيد، با مراجعه بعدی به سايت، همين صفحه برای شما باز خواهد شد.
تمام امکانات جديد ليست با استفاده از تکنولوژی AJAX بهينه شده‌اند.

مسلماً اين سايت و ليست خالی از اشکال نيست و جای گسترش و بهبود امکانات دارد. پس به راهنمايی‌ها و پيشنهادها و ايده‌ها و حتی کمک‌های شما احتياج دارم. کوچکترين کمکی که از دوستان ساخته است، معرفی آن به ديگران است. نه بخاطر هزينه‌ها و اوقاتی که من صرف آن کرده‌ام، بلکه بخاطر کمک به معرفی وبلاگ‌هايی که در اين ليست حضور دارند و اغلب باارزش و کمتر شناخته شده هستند.

ديروز خيابان‌های مرکز برلين با حضور مداوم ماشين‌های اسکرت شده، خبر از اتفاق مهمی داشت. وزرای امور خارجه پنج کشور دائم شورای امنيت و آلمان دور هم جمع شده بودند تا برای تحت فشار قرار دادن حکومت ايران تدبير جديدی بيانديشند.

محمد ناصر اهل غزه است، طرفدار حماس و مخالف سرسخت سازش با اسرائيل. همه‌ی سران عرب و مخصوصاً عباس رئيس جمهور حکومت خودگردان فلسطين را خائن می‌داند و برايش ايران، احمدی‌نژاد، موشک شهاب سه و بمب اتم ايران يگانه ياری‌گر مردم فلسطين هستند. تنها راه استقلال سرزمين فلسطين را مقاومت و خمپاره‌های حماس می‌داند.
ديروز که ديدمش پريشان بود؛ صورتش اصلاح نشده و موهايش نامرتب. می‌گويم «مگه تو هم محاصره بودی؟» اشک در چشمانش حلقه زد و با بغض گفت که خواهرش ديروز هنگام زايمان مرده؛ چون بيمارستان نه برق داشته نه دارو. جز تسليت چيزی نمی‌توانم بگويم، ولی حرف که زياد است.
ياد چندی پيش؛ هنگام اجلاس صلح آناپليس می‌افتم که می‌گفت تنها عامل خودمختاری فلسطين همان خمپاره‌هايی بوده که به شهرک‌های يهودی نشين شليک می‌شده، نه مذاکره و نه خواست آمريکا و اروپا! وقتی گفتم اين کار که هزينه‌اش برای مردم فلسطين بيشتر است، گفت ما چيزی برای از دست دادن نداريم، مهم سرزمين فلسطين است و تا آخر پای هزينه‌هايش هستيم.
نمی‌دانم خواهر محمد هم چنين عقيده‌ای داشته يا نه، ولی در همه جای دنيا خشک و تر با هم می‌سوزند. شکی در رفتار غير انسانی دولت اسرائيل نيست، ولی مگر محمد‌ها نمی‌دانستند وقتی به سمت خانه‌های اسرائيلی خمپاره پرتاب می‌کنند حکومت وحشی و غاصب و نژادپرست اسرائيل هم ساکت نخواهد ماند؟ کدام عقل سليمی تصور می‌کند با چند خمپاره، حکومتی که به هيچکس و هيچ کجا پاسخگو نيست، عقب‌نشينی کند و زمين‌هايی که با جنگ اشغال کرده پس دهد؟ اگر به اينها واقف بودند که فرياد وامصيبتشان چيست؟ اگر هم نمی‌دانستند پس بايد اين فشارها تجربه‌ای باشد برايشان که نشده و باز هم تهديد و همان آش و همان کاسه.

اخبار حدود ساعت يازده شبکه دوم آلمان (ZDF) را معمولاً نگاه می‌کنم.
خدا را شکر مشکل رابطه آلمان و چين که از چهار ماه پيش بعد از استقبال رسمی مرکل از دالايلاما در دفتر صدر اعظم، به سردی گرائيده بود، با سفر وزير امور خارجه چين به آلمان ظاهراً عادی شده.
البته آنچنان هم خدا را شکر نيست؛ چون چين و روسيه ظاهراً هيچ مخالفتی با افزايش تحريم‌ها عليه ايران ندارند. ای بابا مگه اينا کشورهای دوست نبودند؟ مگه همين چند وقت پيش پوتين تو تهران نگفته بود نقش مسيح رو تو صورت مقام عظمای ولايت ديدم؟ پس چرا بدون هيچ چون و چرايی می‌خوان به ايران فشار بيشتری وارد بشه؟
پس چرا اين کله گنده‌ها که دور هم جمع شدند، هيچ حرفی از غزه نمی‌زنند؟ مگه اينا با حق وتوشون صاحب امنيت دنيا نيستند؟
صبر کنيد خبر بعدی از اسرائيله. آهان از فلان درياچه است که ماهی‌هاش کم شده و ماهی گيرها بيکارند. عجب اتفاق‌هايی می‌افته تو دنيا!؟
راستی يه خبر خوب. اسرائيل اجازه داده دارو و مواد سوختی وارد نوار غزه بشه. عجب مهربون هستند.
اينا رو ولش فردا هوا چطوره؟ آفتابی؟ حيف اينجا يه برف نمی‌آد همه جا تعطيل بشه!